#269: You can run..

.. but can you hide?

Vakantie in het prachtige Maleisië. Een nieuwe cultuur, prachtige natuur en even geen juridische uitdagingen. Toch? Niets blijkt minder waar. Ons werk is overal aanwezig. Hoewel Azië tijdens het recente congres van AIJA in Brazilië, waar we in lawlunch #26 over schreven en waar het thema corruptie centraal stond, niet vertegenwoordigd was, bleek in Maleisië al snel dat daar geen conclusies uit getrokken mogen worden. Net als in veel andere landen staat bestrijding van corruptie hoog op de politieke agenda in Maleisië. De oppositie schroomde niet om een vermeend corruptieschandaal in te zetten voor de verkiezingen die op 9 mei 2018 plaatsvonden. Het doel van de oppositie? Het verdringen van de sinds de onafhankelijkheid in 1957 regerende United Malays National Organisation (UNMO), onder leiding van zittend premier Najib Razak.

Ruim voor 9 mei 2018 wapperen de verkiezingsvlaggen je tegemoet. Langs wegen, aan bruggen en op boten. Zelfs zijn vlaggen bevestigd aan politiebureaus. De vlaggen zijn overal. Ook als toerist ontkom je niet aan de verkiezingsgekte. De UNMO vlaggen zijn er in overvloed, maar de oppositie partijen blijven niet achter. Hoewel volgens de media – ook de Nederlandse – en eigenlijk iedereen in Maleisië de kans dat de oppositie wint, nagenoeg nihil is, is de drive van de oppositie om de verkiezingen te winnen enorm. Er gaat geen gesprek met de taxichauffeur, de verkoper in een hawker en in de lokale koffiebar voorbij zonder dat wordt gesproken over de verkiezingen. De geluiden vanuit de oppositie zijn eenduidig. Najib Razak is niet goed voor het land, hij is corrupt.

Is het de waarheid? Of is het een publiciteitstool van de oppositie?

Wie zal het zeggen? Volgens de lokale bevolking heeft hij geld uit een overheidsfonds overgeheveld naar zijn eigen bankrekeningen. Ook de Verenigde Staten heeft op basis van de vermeende corruptie een ontnemingsvordering aanhangig gemaakt. Het is in ieder geval reden genoeg voor de 92-jarige Mahathir Mohamed, die zelf van 1983 tot 2003 premier was, om over te stappen naar de coalitie. Saillant detail is dat Mahathir daarmee de strijd aanbindt met zijn eigen voormalig pupil, Razak. De bevolking wil dat Mahathir wederom aan de macht komt. In 2013 haalde de oppositie al eens de meeste stemmen, maar niet genoeg kiesdistricten.

Ook in 2018 lijken de verkiezingen al een gelopen race. Maar de bevolking laat zich niet uit het veld slaan en iedereen trekt op 9 mei 2018 – een nationale vrije dag is uitgeroepen – terug naar zijn roots om aldaar te stemmen. En dan gebeurt op 9 mei 2018 wat eigenlijk niemand voor mogelijk hield. Mahathir wint. Een historische dag voor Maleisië. Mahathir is op 10 mei 2018 – ondanks dat Razak de verkiezingsuitslag betwist – geïnaugureerd. In aanloop naar de verkiezingen smeedde hij al een deal met Ibrahim Anwar. Deze oppositieleider zit al jaren gevangen wegens sodomie, hetgeen hij betwist. De deal was dat Anwar een koninklijk pardon krijgt als Mahathir aan de macht zou komen, zodat Mahathir kan terugtreden en Anwar president wordt. En zo geschiedde. Vandaag is Anwar vrijgelaten.

En Najib Razak? Hij probeerde naar het buitenland te vertrekken de nacht na de verkiezingen. Maar daar kreeg Maleisië lucht van. Een uitreisverbod voor hem en zijn vrouw is uitgevaardigd. En dan begint het past echt. Zal Maleisië zelf een onderzoek starten naar de vermeende corruptie door Razak? Is er voldoende bewijs van strafbaar handelen? Is de verklaring van Razak dat het om verkiezingsgiften gaat geloofwaardig? En niet onbelangrijk: zal Maleisië – in navolging van vele andere landen – de samenwerking opzoeken met onder meer de Verenigde Staten en ‘de buit verdelen’ om dubbele vervolgingsproblemen te voorkomen? Hierover zal het laatste woord nog niet zijn gezegd.

Heb je vragen over corruptie of wil je hierover van gedachten wisselen met ons? Neem dan contact op met boezelman@hertoghsadvocaten.nl of boer@hertoghsadvocaten.nl.

#268: Transparantie versus TCI informatie

Elke regionale politie-eenheid beschikt over een Team Criminele Inlichtingen (TCI), de opvolger van de Criminele Inlichtingeneenheid (CIE). De TCI houdt zich, onder gezag van de TCI-officier van justitie, bezig met het verkrijgen van strafrechtelijk relevante informatie door in contact te treden met (criminele) informanten, het zogenaamde runnen van informanten. Een informant is volgens de definitie van de Wet Politiegegevens een persoon die heimelijk aan een opsporingsambtenaar informatie verstrekt omtrent strafbare feiten. Heimelijk houdt in dat aan anderen dan de TCI-ambtenaren en de TCI-officier van justitie niet bekend is dat deze persoon de politie van informatie voorziet en dat buiten deze kring ook de identiteit van de bron van concrete informatie niet bekend wordt gemaakt. Hoe krijg je als verdediging nu grip op (de betrouwbaarheid van) deze informatie?

Lees verder

#259: Het hamerstuk; een blessing in disguise?

De kop in de Volkskrant van gisterochtend dat de FIOD en Marechaussee zelf gaan infiltreren zal niemand ontgaan zijn. Hoe de wetswijziging van 15 december 2017 die leidt tot deze uitbreiding van bevoegdheden de politiek en de media wél is ontgaan, is de grote vraag die iedereen bezighoudt. Op 15 december 2017 is de wet die door de Eerste Kamer is aangenomen als hamerstuk gepubliceerd in het Staatsblad. Het gaat niet alleen om infiltreren, zodra deze wet in werking is getreden mogen de FIOD en bijvoorbeeld ook de arbeidsinspectie vertrouwelijke gesprekken afluisteren. Niet alleen het feit dat dergelijke wetten blijkbaar zonder publiek debat kunnen worden aangenomen, kan op veel kritiek rekenen. Ook de kennelijk laconieke houding van de ambtenaar die in de Volkskrant enkele opmerkingen maakte over het opzoeken van de grenzen bij undercover werk, wekt irritatie. In de Volkskrant zei hij het volgende: ‘Het is uiteindelijk aan de rechter om te beoordelen of dit te ver ging. Als dat zo zou zijn, oké dan is dat zo.’ Wordt het publieke debat nu alsnog gevoerd?Lees verder

#249: Op naar 2018!

#249: Op naar 2018!

De laatste dossiers worden bestudeerd, de laatste brieven geschreven en de laatste puntjes worden op de i gezet. Het einde van 2017 is inmiddels écht in zicht. Tijd voor velen om het werk even achter zich te laten, terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit te blikken naar het komende jaar.

Zo ook wij! Wat een enerverend jaar is het geweest: Met mooie en frustrerende ontwikkelingen in ons vakgebied, pareltjes van uitspraken, maar ook uitspraken die je wenkbrauwen doen rijzen. Ook zijn wij in Amsterdam neergestreken en succesvol van start gegaan! En als kers op de taart kijkt Vaklunch.nl uit naar een feestje in 2018, maar daarover later meer.

Voor nu wensen we iedereen fijne feestdagen en een prachtig nieuw jaar, dat 2018 maar weer veel moois voor iedereen in petto mag hebben!

                                                        

#243: Keuzes bij een kwijtgeraakte pleitnota

In Vaklunch #117 schreven wij over het belang van inzage in het dossier van de Hoge Raad. Op die manier kan je controleren of de pleitaantekeningen die zijn voorgedragen in hoger beroep ook daadwerkelijk bij de Hoge Raad bekend zijn. Indien de pleitaantekeningen in het ongerede zijn geraakt kan je de keuze maken of je de pleitaantekeningen alsnog wenst toe te sturen of dat je de nietigheid van de procedure bepleit. In een recent arrest is de pleitnota aan de cassatieschriftuur gehecht waardoor het nietigheidsverweer in verband met het ontbreken van de pleitaantekeningen in het dossier van de Hoge Raad in duigen valt. Het is dus goed daadwerkelijk een keuze te maken.

Lees verder

#234: De daad bij het woord voegen

Het is de verdachte die als laatste iets te zeggen heeft over zijn zaak. Nou ja, dat is natuurlijk eigenlijk de rechter in de uiteindelijke beslissing, maar de verdachte heeft het recht het laatste woord te voeren voordat de rechtbank of het hof over gaat tot beraadslaging. Of het laatste woord daadwerkelijk het laatste zetje kan geven in het voordeel van de verdachte zal ‘het geheim van de raadkamer’ blijven. Niettemin is het ons inziens raadzaam het laatste woord goed voor te bereiden en het in te zetten in het belang van de verdediging. Uiteraard geeft het laatste woord in veel gevallen de verdachte – tenminste het gevoel – ‘gehoord’ te worden. Hij mag dan zeggen wat hij er van vindt. Het recht op het laatste woord is geen wassen neus in het Nederlands strafprocesrecht. Er wordt steng toegezien op het bieden van gelegenheid aan de verdachte dit recht uit te oefenen.Lees verder

#229: Hertoghs Amsterdam

In Vaklunch #201 kondigden wij al aan dat Hertoghs naast de vestigingen in Breda en Rotterdam een vestiging in Amsterdam opent. Inmiddels is Hertoghs Amsterdam een feit: Wij zijn live! Op de unieke zwarte erker aan de Raadhuisstraat 15 in Amsterdam prijken de letters van Hertoghs advocaten. Naast onze vestigingen in Breda en Rotterdam kunt u nu dus ook in Amsterdam terecht bij Roel Kerckhoffs, Mariëlle Boezelman, Judith de Boer, Lisa van Esdonk-Bongaarts, Nick van Hoorn, Judith Gijsen en Ilona Broer. Op 7 september a.s. zal de vestiging Amsterdam feestelijk geopend worden. Heeft u affiniteit met onze werkzaamheden of wilt u eens met ons kennismaken, dan bent u van harte welkom op de Grand Opening. U kunt zich hier aanmelden.

#225: Een leerstuk herleeft

Gisteren is op rechtspraak.nl een bijna 27 jaar oud arrest verschenen van 4 december 1990 over het verschil in tijd bij de voortgezette handeling. Tussen het wijzen en publiceren van dit arrest zit in ieder geval een behoorlijk tijdsverschil. Van een voortgezette handeling is hier geen sprake. Maar wanneer wel? De reden van publicatie is overigens \dat de Hoge Raad op 20 juni van dit jaar een arrest heeft gewezen over de voortgezette handeling waarin wordt verwezen naar deze jurisprudentie en wordt geconcludeerd dat het toepassingsbereik van deze regeling ruimer is dan wellicht kon worden afgeleid uit eerdere rechtspraakLees verder

#217: Aantasting van het wettelijke systeem

Of het nu gaat om anonieme tipgevers in het fiscale recht of geheime informanten in het strafrecht; het gebruik van deze geheime informatie levert bijna altijd voer voor discussie op. De Belastingdienst en het Openbaar Ministerie zijn niet erg happig op het bekend maken van de identiteit van deze anonieme personen. Zelfs als de rechter oordeelt dat bepaalde informatie aan het procesdossier moet worden toegevoegd komt het voor dat de Belastingdienst en het Openbaar Ministerie weigeren de betreffende informatie in te brengen. Een recente uitspraak van de rechtbank Rotterdam laat zien wat de procedurele gevolgen (kunnen) zijn van een dergelijke weigering in het strafrecht. Een mooie inspiratiebron voor de fiscale rechter?Lees verder